Welkom bij Live On

Veel van jullie hebben mijn vorige blog gelezen. Het ontstond op de eerste dag nadat in in het ziekenhuis belandde met acute leukemie. 
Ik schreef in sneltreinvaart over alles wat ik meemaakte, over alle gedachten en gevoelens die toen in mijn hoofd voorbijkwamen. Jullie lazen mee, in toenekende aantallen. Aanvankelijk uit angst voor mijn ondergang, gaandeweg uit nieuwsgierigheid hoe het me verder verging. 
Ik bleef schrijven, maar met steeds minder overtuiging en met een drastisch lagere frequentie. Ik voelde me wederom een beetje 'de imposternator', voort terend op een ziekte die ik ook had. 
Dus ik vond het wel genoeg geworden. 
Maar toen kwam Het Boek. De samenvatting van een selectie van de blogposts, waarin mijn hele reis beschreven werd. En zowel het maken van dit boek, dat me veel vreugde heeft gegeven, alsook de fijne reacties die ik heb gekregen - en nog steeds krijg - van lezers, hebben weer iets in mij wakker geroepen. 
Ik wil weer schrijven over wat me bezighoudt! Over wat ik zie in de wereld om me heen! Over alles dat me invalt en waarover ik een stukje kan schrijven. 
Daarvoor heb ik een 'clean slate' nodig. Een schone bladzijde in een nieuw notitieboek. En dat is dit nieuwe blog. 
Live on! De woorden die ik in 2019 tegenkwam op het strand van Camps Bay. Een opdracht aan mezelf toen. En nog steeds een instructie voor ons allemaal, elke dag. 
Ik zal hier nog steeds schrijven over dingen die met ziekte en dood te maken hebben en ik blijf voor altijd de Hermanator. Maar ik hoop het breder te maken met meer luchtigheid en zonder de eeuwige patient te zijn. 
Ik hoop dat jullie weer aansluiten, trouwe bloglezers en dat zich weer nieuwe volgers zullen aansluiten. Elke post word nu ook in het Engels geplaatst, om minimaal die paar trouwe lezers tegemoet te komen die mijn stukjes tot dusver zelf vertaald hebben. 
Ik ben benieuwd wat er gaat komen!