The Initiative
- Mar 11
- 4 min read
Een jaar of vijf geleden had ik een droom. Zo'n heel heldere droom, die nog wat dagen in je herinnering blijft hangen. In die droom was ik de aanstichter van een 'academy', gelegen op een berg, een leerschool voor de volgende generatie van aardbewoners. Het was een inspirerende omgeving, waarin jonge mensen van over de hele wereld elkaar ontmoetten en gezamenlijk sneeuwbalgewijs een platform ontwikkelden voor ethiek en leiderschap.
Een broedplaats voor positief leiderschap, zeg maar.
Ik werd wakker uit de droom met het idee: dit klinkt als een opdracht! Dit is iets wat ik moet doen!
Een paar dagen bleef ik ermee rondlopen. Ik googelde op vergelijkbare initiatieven, was enthousiast, maar het voelde tegelijk als een loodzware opdracht. Een idee dat groter was dan mijn eigen kunnen.
En dus sijpelde het naar de achtergrond. Tot ik het zelfs totaal vergat.
Maar daar kwam ik niet mee weg. Vorig jaar, tijdens een prachtige paddenstoelenreis, kwam het idee weer in al zijn helderheid terug. Toen dacht ik, dit kan ik niet langer negeren, hier móet ik wat mee! En omdat ik op dat moment in Kaapstad was, zag ik het plan opeens in Zuid-Afrikaanse context.
Dit land heeft zoveel mogelijkheden en zoveel rijkdom. Toch ligt het behoorlijk op z'n gat. Dertig jaar na het begin van de Rainbow Nation is het land uitgehold door staatskaping, corruptie en georganiseerde misdaad. Maar intussen is er ook veel goeds gebeurd. Er is een grote zwarte middenklasse ontstaan. De nieuwe generatie studenten groeit op met vrienden van alle kleuren. Sinds ruim een jaar hebben we een coalitie-regering, na jarenlange dominantie door één partij. De Rand heeft sindsdien een betere credit rating en is voor het eerst min of meer stabiel. Mogelijkheden zijn er voldoende, het is een kwestie van doen. Zou ik kunnen bijdragen aan een nieuwe generatie van leiders in politiek, overheid, bedrijfsleven, onderwijs? Ondernemers en leiders die elkaar persoonlijk kennen, ondanks hun verschillende huidkleur en achtergrond. Misschien een druppel op een gloeiende plaat. Maar waarom niet proberen?
Ik belde mijn neef Frits. Hij is in het dagelijks leven het hart en de ziel achter de School Of Life Amsterdam en weet dus wel wat van academies en zo. Bovendien had zijn Zuid-Afrikaanse moeder hem - en zijn broer en zus - een groot natuurreservaat nagelaten, hoog in de bergen in het achterland van de Westkaap. Hij had dus de kennis én de berg!
Frits werd direct enthousiast van het idee. Een leadership-conference op Sneeuberg!
Niet helemaal wetend hoe hiermee verder te moeten, besloten we gewoon maar een website te maken en te kijken hoe hier op gereageerd werd. Konden we kandidaten vinden, sponsors, promotors? En wat zouden de échte Zuid-Afrikanen van onze ideeën vinden? Wij waren tenslotte allebei slechts nepafrikanen.
De website kwam er en de feedback was overweldigend positief. Ik verzamelde een groep supporters bij elkaar, om gezamenlijk het plan verder te ontwikkelen. En ik stond klaar om een cyclus van zoom-calls in te plannen. Ik had mensen benaderd om als ambassadeur op te treden. Alles was klaar om te beginnen.
En toen deed ik niks.
Ik was bang voor de hoeveelheid communicatie die er uit voort zou komen. Ik was bang dat het betrekken van zoveel anderen in dit prille stadium ons plan tot een speelbal zou maken van de toevallige groep supporters. Bang dat het politieke lading zou krijgen en weg zou drijven van het doel wat ik voor ogen had.
Ik had de energie niet.
Dus deed ik helemaal niks.
Ik ging naar Italië, waar nieuwe uitdagingen op me lagen te wachten. Geen tijd en ruimte in mijn hoofd voor grootse Zuid-Afrikaanse plannen. Ook Frits liet zich meezuigen in zijn dagelijkse beslommeringen in Nederland.
Een half jaar lang stonden alle plannen stil.
Maar toen kwam ik weer naar Zuid Afrika. En mensen vroegen me: hoe gaat het ermee? Hoe staat het, gaat er wat gebeuren?
Ik was de motivatie helemaal kwijt. Alle energie waarmee we begonnen waren was vervlogen. Maar die website stond er. En ik had het verhaal rondgebazuind. Er was geen weg terug. Dat was mijn eer te na!
We besloten om gewoon een datum in te plannen. Half maart 2026. En dan zien wie er komt opdagen om vervolgens samen met de deelnemers na te denken over een vervolg. Frits zag het helemaal zitten. Hij was 100% zeker dat hij een goed trainingsprogramma in elkaar kon zetten.
Ik was er nog niet zo zeker van. Voor mij was het een zware strijd. Ik zat hier in Kaapstad en ik was degene met een (zeer beperkt) netwerk in Zuid Afrika. De eenoog van de twee blinden.
Dus schoorvoetend en zonder precies te weten wat ik aan het verkopen was, begon ik kandidaten te ronselen. Tussen de 20 en 40 jaar oud, ambitieus, met liefde voor hun land en een mix van alle kleuren en windstreken.
Ik voelde me een imposter. Een Nederlandse witte man, die iets durft te zeggen over de toekomst van Zuid Afrika. Maar ik moest hier doorheen, de komende jaren kon ik het stokje doorgeven, zei ik tegen mezelf, maar nu moest ik toch echt zelf aan de bak!
Gelukkig kreeg ik hulp. Nicci sloot zich bij ons aan. Zij doet al jaren trainingen en zag ons plan helemaal zitten. Zo sprokkelden we samen kandidaten bij elkaar.
En toen begon het leuk te worden! Alle deelnemers deelden via een formulier hun achtergrond en motivatie met ons. Wat een mooie verhalen, wat fijn om deze jonge mensen te kunnen ondersteunen bij het verwezenlijken van hun dromen.
Volgende week gaat het gebeuren, 19 tot 22 maart. Dan komen we samen in de bergen van de Karoo. Zonder internet, zonder telefoon. Veertien deelnemers, een prachtig boeket.
Ik kijk er naar uit. Ik weet zeker dat het een succes wordt. En ik ben heel benieuwd hoe ons plan zich zal transformeren onder de handen van deze groep.
Ik zal het jullie laten weten, over een paar weken…