Het nieuwe blog

Velen van jullie hebben mijn vorige blog gelezen. Het ontstond op de eerste dag nadat ik in het ziekenhuis belandde met acute leukemie.

Ik schreef in sneltreinvaart over alles wat ik meemaakte, over alle gedachten en gevoelens die toen in mijn hoofd voorbij kwamen. Jullie lazen mee, in toenemende aantallen. Aanvankelijk uit angst voor mijn ondergang, gaandeweg uit nieuwsgierigheid hoe het me verder verging.

Ik bleef schrijven, maar met steeds minder overtuiging en met een drastisch lagere frequentie. Ik voelde me wederom een beetje 'de imposternator', voort terend op een ziekte die ik ooit had.

Dus ik vond het wel genoeg geworden.

Maar toen kwam Het Boek, dat ontstond uit een selectie van de blogposts, waarin mijn hele reis beschreven werd. Zowel het maken van dit boek, dat me veel vreugde heeft gegeven, als ook de fijne reacties die ik heb gekregen - en nog steeds krijg - van lezers, hebben weer iets in mij wakker geroepen. 

Ik schreef het in eerste instantie omdat erom gevraagd werd, door de bloglezers. Maar toen het eenmaal in de winkels lag en zich begon te verspreiden buiten de vertrouwde kring, kreeg ik onverwacht mooie reacties. Vaak van totaal onbekende lezers, mensen die het aandurven om mij als schrijver een mailtje te sturen waarin ze vertellen wat mijn boek voor hen betekend heeft. En dat beperkt zich niet tot ziekteverhalen. Mensen herkennen zich in allerlei aspecten van mijn verhaal. Omgaan met verlies van identiteit, doorzetten bij tegenslagen, niet bang zijn voor de dood, het leven naar je hand zetten. Allemaal thema’s die in zoveel levens een rol spelen. Al die mooie berichten laten me zien dat mijn schrijfwerk blijkbaar waarde heeft, dat mensen er wat aan hebben. Dat motiveert me om door te gaan, om te blijven schrijven.

Ditmaal wil ik me niet beperken tot het verhaal van de zieke. Ik wil schrijven over wat me bezighoudt. Over wat ik zie in de wereld om me heen. Over alles dat me invalt en waarover ik een stukje kan schrijven.

Daarvoor heb ik een 'clean slate' nodig. Een schone bladzijde in een nieuw notitieboek. En dat is dit nieuwe blog.

Live on! Dat waren de woorden die ik in 2019 tegenkwam op het strand van Camps Bay. Het voelde als een Goddelijke opdracht toen, een opdracht aan mezelf. En een praktische instructie voor ons allemaal, elke dag.

Ik zal hier nog steeds schrijven over dingen die met ziekte en dood te maken hebben. Ik blijf voor altijd de Hermanator. Maar ik wil het breder te maken met meer luchtigheid en zonder zelf de eeuwige patiënt te zijn.

Ik hoop dat jullie weer meedoen, trouwe bloglezers, en dat zich weer nieuwe volgers zullen aanmelden. Elk stukje wordt nu ook in het Engels geplaatst, om die paar hardnekkige lezers tegemoet te komen die mijn verhalen tot dusver zelf vertaald hebben.

Ik ben benieuwd wat er gaat komen. 

Lees met me mee!