Lichaamsliefde

Het is weer januari, de maand van de goede voornemens. Gezond leven, minder alcohol, meer balans en natuurlijk: die kilo's!

Drie maanden in Italië hebben ook mij weer een bedenkelijke voorraad 'zelf' opgeleverd. Geleefd als een god, elke dag het mantra antipasto-primo-secondo-dolce. Maar zo moeiteloos als de pasta door de Italiaanse lijven lijkt te stromen, zo hardnekkig hecht ze zich aan mijn Noord-Europese lichaam. De hang naar wintervoorraden en dikke isolatielagen is ingebakken in mijn Noordelijke DNA.

Gelukkig heb ik een resetknop. Twaalf jaar geleden struikelde ik over het boek 'The Four Hour Body', van de onverschrokken Tim Ferris, die eerder roem vergaarde met zijn eveneens vier-urige werkweek. Tim is een mateloos mens. Mateloos in zijn nieuwsgierigheid, mateloos in gedrevenheid en mateloos in wat hij zijn eigen lichaam aandoet om zijn doelen te bereiken. Of hij nu de wereldkampioenschappen Sumo-worstelen wil winnen of zichzelf gebruikt als reageerbuis voor voedingssupplementen, hij gaat tot het gaatje en bereikt meestal zijn doel.

Wat mij aansprak in zijn boek was het 'slow carb' dieet. Tim pochte dat hij, ondanks het feit dat hij zoveel mocht eten als hij wilde – inclusief een wekelijkse 'cheat day' waarop hij echt álles kon eten – toch aanzienlijk gewicht had verloren. Dit sprak me wel aan: ik was nooit zo van de diëten, die waren mij veel te beperkend en niet te verenigen met het lekkere leven dat ik leidde. Maar ja, ik werd elk jaar wel een kilootje zwaarder. 

Dus ging ik een zomer lang 'slow carb'. Een heerlijke tijd, waarin ik in mijn herinnering elke dag stond te barbecueën met vrienden en familie, vele liters bier wegwerkte en (in die tijd nog) er vrolijk op los pafte. Het enige dat ik meed waren de harde carbs, zoals brood, aardappelen en pasta. Eén keer per week was het cheat day. Dan kwamen in navolging van Tim de pizza's, pasta's en zoete toetjes weer op tafel, om het systeem even goed te resetten. Tussendoor bleef ik wel drie keer per week naar de gym gaan en deed ik mijn hardlooprondjes.

Dit regime werkte als een trein: van een mollige 78kg ging ik in korte tijd naar 70kg en slechts 12% vet. Intussen voelde ik me top! Het meeste verschil ervoer ik tijdens het hardlopen: die ontbrekende kilo's gaven me het gevoel vederlicht te zijn, ik danste en huppelde sneller dan ooit over de straten.

Aan deze periode heb ik een ontbijtrecept overgehouden, dat Lydia en ik nog bijna dagelijks eten: gebakken eieren met linzen. Niemand die het begrijpt, maar het is heerlijk!

Na dit aanvankelijke succes heb ik de slow carb met enige regelmaat weer uit de kast gehaald. Maar nooit meer met hetzelfde overweldigende resultaat als de eerste keer. Ik denk dat mijn lichaam gewend is aan minder suiker en misschien heb ik niet meer dezelfde toewijding als in die eerste zomer, toen het nog een nieuw en leuk experiment was.

Daarna ben ik slechts één keer nog lichter geweest, als gevolg van chemo en stamceltransplatie. Maar dat is valsspelen!

Terug naar nu. Mijn huisarts maant me om op mijn gewicht te letten en suikerinname te beperken: de dagelijkse dosis prednison jaagt de suikers op en drijft me naar beginnende suikerziekte. Dus ik ga weer braaf aan de slow-carb.

Om de dieetpogingen wat op te leuken heb ik ditmaal wat Tech toegevoegd. Met behulp van twee op mijn huid geplakte apparaatjes meet ik nu elke 5 minuten ketonen en glucose. Ketonen verschijnen in het bloed als er vet verbrand wordt, wat pas gebeurt als alle suikers op zijn. Als je het een tijdje volhoudt, dan schiet het lichaam in een keto-modus, een soort bonus voor consistent gedrag die dan driedubbele vetverbranding oplevert. Ik kan dat nu allemaal volgen in een grafiekje. Intussen beweegt mijn gewicht zich weer braaf naar beneden. Al zal ik die 70 kg nooit meer halen. Tenminste, zonder vals te spelen met chemo.

Heel leuk en nuttig allemaal, fijn om zo'n resetknop te hebben. Maar waarom doe ik dit überhaupt? Natuurlijk heb ik een arts die me vertelt dat ik niet te zwaar moet zijn. Maar mijn BMI is nog ruim binnen de grenzen. Is het misschien dan toch een beetje lichaamsschaamte? Ik ben bang van wel. Als ik in de spiegel kijk en ik zie die gezellige vetrol hangen onder mijn navel, dan denk ik: weg ermee! Ik ben niet goed zo. Als ik op straat loop, betrap ik me erop dat ik kijk naar mannen van mijn leeftijd en dan de vergelijking maak of ze meer of minder vet hebben dan ik.

Iets in mij wil dat ik er 'goed' uitzie. Wat is dat? Waar heb ik dat voor nodig? Kan ik ook van mezelf houden als ik te dik ben?

Hier in Kaapstad zie ik regelmatig zwarte vrouwen die met trots hun welgevulde lichamen tonen, verpakt in strakke spandex om de ronde vormen nog meer te accentueren. Geen schaamte, maar trots!

Zou ik ook zo ostentatief van mijn vetrol kunnen houden? Ik voel me daarin belemmerd. Schuldgevoel en schaamte vechten om de voorrang. Het is niet gezond om dik te zijn! Wat ben je voor een ongedisciplineerde slappeling! 

Na al die lessen in liefde voor mezelf, het omarmen van wie ik ben, haak ik nu af bij het lichamelijke. Het is een ingebakken onzekerheid, deels voortkomend uit de Darwinistische drang om de concurrentie af te troeven, deels geworteld in onze cultuur van uiterlijk vertoon.

En die onzekerheid wordt versterkt door kennis en angsten omtrent gezondheid. Dit is de motor achter half Tiktok en Instagram. Honderd procent menselijk en dus ook mij niet vreemd.

Maar toch, ik zou graag van mijzelf kunnen houden. Van mijn hele zelf. Onvoorwaardelijk. Met alles erop en eraan. Ongeacht eventuele kilo’s en vetrollen. 

Misschien is dat een beter voornemen voor Januari:

Love yourself!