Italiaans avontuur 2

Ik buig het ijzerdraad wat verder open en we klimmen door het gat.

Daar staan we dan. Als twee nieuwsgierige faunen in een betoverend mooi Arcadia.

We waden door het gras, alles om ons heen in ons opnemend. Een stel kraaien vliegt voor ons op. We lopen omhoog, de heuvel op, richting huis. We komen op de oprit, die het huis verbindt met de gesloten poort. Het pad ligt er wat verwaarloosd bij, wat gecompenseerd wordt door prachtig bloeiende rozenstruiken aan weerszijden. Op een stenen kolom zien we een marmeren plakkaat, overwoekerd door onkruid. We trekken de planten ervan af. ‘Villa Dea Diana, Montecanino’ staat er in gegraveerd. Het huis is vernoemd naar de Romeinse godin van de jacht, Diana. Montecanino is de naam van de heuvel waarop we staan, zo zag ik al op de kaart. Montecanino, het woord rolt in mijn mond. Het klinkt zo mooi, vooral als je het op z’n Italiaans uitspreekt. Montecanino. Monte, een berg, een heuvel. En canino, iets met honden, of konijnen?

Aan de andere kant van de oprit zien we een boomgaard met fruitbomen; die laten we nog even links liggen. Dan staan we voor de villa.

De prachtige pijnbomen werpen een schaduw op de voorkant van het huis, de temperatuur is aangenaam. Tussen de voeten van de bomen zien we een antieke balustrade, als een natuurlijk balkon dat uitzicht biedt op het lager gelegen deel van de tuin. In het midden een opening, van waar een oude, gehavende trap naar beneden voert. Nieuwsgierig lopen we ernaartoe. Een paar meter beneden ons ligt een soort vijver, misschien een antiek zwembad. Kurkdroog, geen water te bekennen. Gebeeldhouwde hoofden sieren de wanden en tuiten hun droge lippen in de hoop ooit weer water te mogen spuwen. Eromheen is het een rommeltje van gebroken kolommen, gebarsten tegels en in elkaar gezakte bankjes. Het doet denken aan het Forum Romanum. De zo vereerde Italiaanse brokstukken.

Achter de grote pijnbomen staan hoge palmen rondom het bad. Een exotische sfeer.

We keren terug naar het huis. Aan de voorkant een bordes met symmetrisch oplopende trappen, wel tien meter breed in de basis. Daarboven, op de eerste verdieping een galerij met kolommen, een echte ‘loggia’.

Nu we dichtbij staan, zien we hoe verwaarloosd het huis is. Lange sprieten steken uit de dakgoten, de houten luiken hangen scheef aan een laatste scharnier, of zijn al op de grond beland. De ramen zijn verweerd, verrot en kromgetrokken, niet meer te redden. Hoe zonde is dit!

We lopen verder om het huis heen.Aan de achterkant zien we een boel glasscherven liggen op de grond. Ik vouw een scheefhangend luik weg en zie een gebroken ruit.

Ik kijk Lydia aan: 

'zullen we?'

------

Nu wordt het leuk! We vinden een oude stoel en weten ons daarmee min of meer veilig door het kapotte raam te worstelen. Binnen is het schemerdonker. De ruimte waar we binnenkomen lijkt op een keukentje, met een klein aanrecht en een boel viezigheid. Kan nooit de hoofdkeuken zijn van dit grote huis. We gaan op onderzoek uit. Wat een heerlijk spannend gevoel dit, net als toen ik vroeger als tiener oude leegstaande huizen binnensloop, altijd beducht voor houten vloeren en trappen die onder je voeten konden bezwijken.

We zijn nu aan de achterkant. Een prachtige kastanjehouten trap wentelt zich naar boven. De diensttrap waarschijnlijk. We blijven beneden en zoeken onze weg.

We vinden een deur die toegang geeft tot de voorkant van het huis. Langzaam doe ik hem open. En dan schieten we allebei in de lach. Dit hadden we niet verwacht.

Een gigantische ruimte openbaart zich voor ons, een plafond van acht meter hoog, een vide met zuilen rondom en een enorme open haard. Het plafond is in een hoek ingestort, een lekkage?, maar de vloer is van solide marmer en ziet er, ondanks vuil en stof, prachtig uit. Als kinderen zo blij rennen we rond!

Lydia zegt: ‘Dit is fucking geweldig! Dit gaan we doen!’ 

Maar ik zeg: ‘Heb je wel goed rondgekeken? Alle ramen en deuren moeten worden vervangen en dat zijn er een hoop. En zoveel vierkante meters om in orde te maken. Dat kost een kapitaal en heel veel tijd. En we zouden toch niet meer bouwen? Dat hadden we elkaar beloofd!’ 

Maar mijn geklaag ten spijt gaan we verder op onderzoek. Grote, ruime kamers naast de centrale hal. Plafondhoogtes van vier meter. Overal dat mooie marmer op de vloer. 

Vanuit de hal draait een grote, eveneens kastanjehouten trap naar boven, naar de vide.

Voorzichtig klimmen we naar boven. De trap kraakt. Is hij te vertrouwen?

Maar we komen veilig boven. We lopen over de galerij naar de voorkant van het huis, naar de loggia. Een van de deuren laat zich open maken. We leunen voorzichtig tegen de wat wankele houten balustrade. Wat een uitzicht! Vanaf onze heuvel kijken we uit op de laaglanden van Lazio. De steden Aprilia, Pomezia en Latina vormen witte vlekken in het landschap. Helemaal links zien we Monte Circeo, de grote berg op de hoek bij Sabaudia. Dan Nettuno/Anzio en helemaal rechts Ostia, de badplaats van Rome.

In de verte de zee. Het eiland Ponza schemert aan de horizon. Wat een prachtige plek. Ruim 80 kilometer kustlijn. En die prachtige pijnbomen en palmen voor het huis. Hier kun je uren zitten kijken.

Maar dat doen we niet, want we hebben een restaurant waar we naartoe moeten!!

We verkennen snel de rest van de bovenverdieping. Slaapkamers met en-suite badkamers, bekleed met prachtig donker met wit geaderd marmer. Helaas lijken de waterpijpen in de muur overleden te zijn, waardoor de eigenaar ervoor gekozen heeft om oerlelijke witte opdek-leidingen bovenop het marmer te monteren. Ik weet niet of dat nog te restaureren valt. Het marmer zit vol met gaten nu.

Nog een boel te ontdekken, maar via de achtertrap gaan we naar beneden en we klimmen weer naar buiten door het kapotte raam. Hier moeten we maar even over gaan nadenken. 

Uit voorzorg maak ik het luik zo goed mogelijk dicht. Je weet nooit tenslotte…

We lopen terug richting de auto via de andere kant. De fruitbomen die we eerder zagen zien er wat verwilderd uit, maar eentje hangt krom van de pruimen. Heerlijke pruimen!

Het paradijs achterlatend stappen we in de auto. En komen nog net op tijd bij het restaurant.

We hebben veel te bespreken…