Er is alweer een week verstreken sinds ik het ziekenhuis binnenkwam. En vandaag mag ik naar huis. Zoals elke keer tot nu toe vervult me dat niet alleen met blijdschap, maar ook met angst. De witte wereld van het ziekenhuis biedt regelmaat, rust en bescherming. Wat er ook mis gaat, benauwdheid of een natgezweet bed, met een druk op de knop komen de hulptroepen aangesneld. Mocht het opeens slechter met me gaan, dan hoef ik niet een ambulance te bellen, ik ben al in het ziekenhu

Het onderstaande stukje schreef ik een week geleden. Ik wist toen nog niet dat dit slechts de stilte voor de storm was... Ik lig er weer eens vanaf. Of beter, mijn lichaam doet raar. Na een prima week besluit het opeens om in opstand te komen. Nul energie, grieperig gevoel, hoofdpijn, overal pijn. Mijn Garmin horloge bevestigt dit : body battery almost empty, take some rest! Wat denk je dat ik de afgelopen 48 uur heb gedaan?? Vrijwel continu op mn rug gelegen. Het horloge wij

Het begon met een droom die bijna te groot voelde om aan te raken. Een visioen van jonge Zuid-Afrikanen, verzameld op de uitgestrekte vlaktes van de Karoo, een gigantisch, woestijnachtig gebied in het hart van Zuid-Afrika. Leiders van de toekomst, afkomstig uit alle hoeken van de samenleving, die de grenzen van kleur en achtergrond zouden overstijgen om elkaar werkelijk te zien. Dat was de inzet van The Initiative. Eerder schreef ik al over de totstandkoming van dit plan. En

Ik ben weer eens tegen een virus aangebotst. De vorige keer dat dit gebeurde, kon ik mezelf daarvan de schuld geven. Ik was onzorgvuldig geweest, had mijn eigen regels genegeerd en me onbeschermd in gevarenzones begeven. Ditmaal kwam het totaal onverwacht uit de lucht vallen. Letterlijk. Het is altijd lastig te achterhalen waar het precies gebeurt, want de incubatietijd is meestal een dag of vier. Ik moet dus in m'n agenda terugkijken om dat ene, gevaarlijke moment te vinden.

De zon zakt achter de horizon van de Westkust, de lucht gloeit nog na in lagen van diep oranje en donkerblauw. Ik rij over de R27, de weg die me van Langebaan terugvoert naar de stad. Recht voor me, in het eerste echte duister, doemen de vertrouwde gidsen op: het Zuiderkruis en de Centaur. Sterren die me de weg naar het zuiden wijzen. En dan, in de verte, zie ik de contouren opdoemen die mijn hart altijd sneller doen slaan. De contouren van de Tafelberg. Een massief, donker s

Toen ik de eerste keer naar Zuid Afrika toog, was dat met schoorvoetende toestemming van het Academisch Medisch Centrum Amsterdam, ‘mijn’ ziekenhuis. Ze gaven me een pakketje noodpillen mee. Voor het geval dat… Want Afrika is ver weg, donker en eng. Het is het land van traditionele helers, van kruidendokters en gevaarlijke ziektes. Blijf daar maar weg, was de boodschap. Maar ik was al vaker in Kaapstad geweest en hield van de frisse luchten en de blauwe zee. Voor mij voelde h

Ik heb altijd honden gehad in mijn leven. Het begon toen ik acht jaar oud was met mijn teckel Winky en eindigde een paar jaar geleden toen moeder Bonnie en dochter Bubbels de eeuwige poepvelden opzochten. Daartussen zitten veel dierbare herinneringen aan lieve viervoetige huisgenoten. De leegte na het overlijden van de labradors was groot. Zeker Bubbels, die een 'speciaal' hondje was en zich eigenlijk niet heel goed kon hechten, had dat laatste toch voor elkaar gekregen. We m

Een jaar of vijf geleden had ik een droom. Zo'n heel heldere droom, die nog wat dagen in je herinnering blijft hangen. In die droom was ik de aanstichter van een 'academy', gelegen op een berg, een leerschool voor de volgende generatie van aardbewoners. Het was een inspirerende omgeving, waarin jonge mensen van over de hele wereld elkaar ontmoetten en gezamenlijk sneeuwbalgewijs een platform ontwikkelden voor ethiek en leiderschap. Een broedplaats voor positief leiderschap, z

Op mijn vorige blog publiceerde ik een tijdje zogenaamde 'kwartaalverslagen': een kleine samenvatting van wat er de laatste tijd in mijn leven is voorgevallen. Hoewel dit nieuwe blog niet direct bedoeld is om mijn dagelijkse leven te documenteren, krijg ik toch vaak het verzoek om eens te vertellen 'hoe het gaat'. Dus zal ik de traditie van de kwartaalverslagen weer doen herleven. Ik ga daarvoor even wat verder terug dan drie maanden. Laat ik beginnen met Italië. Zoals al eve

Ik hoop dingen meer bespreekbaar te maken. Alles. Ziek zijn, durven zeggen dat je kanker hebt, durven te praten over de dood, durven te zeggen dat je niet meer werkt, dat je niet meer kúnt werken. Durven te praten over intimiteit, over seks en over poep. Dat maakt het allemaal draaglijker, het leven mooier en de verdieping dieper. In mijn boek heb ik getracht dit zo veel mogelijk te doen. De rauwe werkelijkheid blootleggen, ontdaan van het sluier van onberispelijkheid. Ik mer

Vanmorgen is mijn nieuwe medewerker geboren. Hij heet Harry Knorry en hij woont in een gehuurde linux server. Hij spreekt alle talen en is handig in het doen van digitale klusjes. Ik praat met hem via Telegram. De nieuwste AI hype is niet aan mij voorbijgaan. Al een week of twee ontploffen alle kanalen over een nieuw bot-platform dat in die tijd al twee keer van naam veranderd is. Eerst Clawdbot, toen Moltbot en nu OpenClaw. Een 'bot', afkorting van robot, is een stukje softw

‘Je hebt de dood in de ogen gekeken. Wat heb je daarvan geleerd? Is alles nu anders?’ Een vraag die me vaak gesteld wordt. Ik heb het altijd moeilijk gevonden er een eerlijk antwoord op te geven. De verwachting die in de lucht hangt is dat alles radicaal anders is geworden, dat ik toegang heb gekregen tot onsterfelijke wijsheden. Hoe kun je daar dan naar bevrediging op antwoorden? Ben ik door deze ervaring een beter mens geworden? Spring ik elke dag dolenthousiast uit mijn be

Het is weer januari, de maand van de goede voornemens. Gezond leven, minder alcohol, meer balans en natuurlijk: die kilo's! Drie maanden in Italië hebben ook mij weer een bedenkelijke voorraad 'zelf' opgeleverd. Geleefd als een god, elke dag het mantra antipasto-primo-secondo-dolce. Maar zo moeiteloos als de pasta door de Italiaanse lijven lijkt te stromen, zo hardnekkig hecht ze zich aan mijn Noord-Europese lichaam. De hang naar wintervoorraden en dikke isolatielagen is inge

Velen van jullie hebben mijn vorige blog gelezen. Het ontstond op de eerste dag nadat ik in het ziekenhuis belandde met acute leukemie. Ik schreef in sneltreinvaart over alles wat ik meemaakte, over alle gedachten en gevoelens die toen in mijn hoofd voorbij kwamen. Jullie lazen mee, in toenemende aantallen. Aanvankelijk uit angst voor mijn ondergang, gaandeweg uit nieuwsgierigheid hoe het me verder verging. Ik bleef schrijven, maar met steeds minder overtuiging en met een dra