Kwartaalverslag

Op mijn vorige blog publiceerde ik een tijdje zogenaamde 'kwartaalverslagen': een kleine samenvatting van wat er de laatste tijd in mijn leven is voorgevallen.

Hoewel dit nieuwe blog niet direct bedoeld is om mijn dagelijkse leven te documenteren, krijg ik toch vaak het verzoek om eens te vertellen 'hoe het gaat'. Dus zal ik de traditie van de kwartaalverslagen weer doen herleven.

Ik ga daarvoor even wat verder terug dan drie maanden. Laat ik beginnen met Italië. Zoals al even zichtbaar was in het interview met Ivo Niehe, zijn we iets ten zuiden van Rome bezig met een mooi - en uitdagend - project. Een huis op een heuvel, waarover ik nog veel meer zal vertellen. Voor nu volstaat het om te vermelden dat we het na langdurige beproeving van ons geduld, het huis met bijbehorende grond in juni vorig jaar in ons bezit kwamen.

Vanaf dat moment hebben we daar kwartier gemaakt. Het grote huis had geen werkende elektriciteit en stromend water. Maar er is ook een kleiner huisje, waar alles nog net iets beter werkt. Door een lek in de gemeentelijke waterleiding waren we daar ook nog aanvankelijk aangewezen op een vat met regenwater, waar ik nog een lelijke bacterie - inclusief ziekenhuisbezoek - aan over heb gehouden.

Maar gaandeweg wisten we ons leven vorm te geven en konden we vanaf een bepaald moment zelfs gasten ontvangen. Twee van de kinderen en verschillende vrienden hebben de weg naar ons gevonden. Intussen breidde de Italiaanse vriendenkring zich ook gestaag uit, wat weer een boel gezelligheid opleverde.

Het leven is daar 100% Italiaans. In onze omgeving zitten maar weinig mensen die een beetje Engels spreken, dus wij hebben ons te voegen naar hun taal. Wat in toenemende mate lukt.

Goede communicatie is met name nodig voor onze bouwploeg, die we uiteindelijk op de valreep voor ons vertrek naar Zuid Afrika aan het werk hebben gekregen. Onder de - af en toe - bezielende leiding van onze bouwmanager Remo vordert het werk gestaag. Hopelijk kunnen we zo rond onze terugkeer in april de keuken installeren en met de afbouw beginnen.

Intussen vond de lancering van mijn boek plaats. Ter ondersteuning van de promotie stonden diverse interviews en artikelen gepland. En in de laatste dagen van ons verblijf in Italië kon ik het mooie interview met Ivo opnemen.

De feestelijke launch-party vond vervolgens plaats via Zoom, toen we begin november weer in ons Zuid-Afrikaanse leven gestapt waren.

De promotie van het boek heeft me veel bezig gehouden - ook nu nog. Naast het werk van de uitgever heb ik mijn eigen promotiebureautje opgericht waarbij ik dankbaar gebruik maak van de ervaring en kunde van Maaike en Catelijne.

Omdat het schrijven van het boek me zoveel plezier heeft gegeven, heb ik besloten om de routine van het schrijven onderdeel van mijn leven te maken. Ik ben als het ware nu schrijver van beroep. De wekelijkse 'redactievergaderingen', zoals ik die bij het boek had, zetten we nu in voor dit nieuwe blog en voor wat nieuwe verhaal- en boekideeën.

De tijd van begin november tot half december was verder relatief rustig. Slechts weinig bezoekers, waaronder een mooie tijd met de hoogzwangere Tess en haar kleine Naya. Maar verder heerlijk veel avondjes met Lydia op de bank, serietjes kijken. Zo vaak komt dat niet voor!

Lydia ging Kerst vieren in Nederland en ook ik wilde weer eens van de partij zijn bij het grote familiediner. Dus regelde ik een grote ruimte voor dat evenement, ten einde mogelijke besmetting zoveel mogelijk te voorkomen. En ik stapte in het vliegtuig, om vijf dagen in Amsterdam te zijn. Ik genoot van de kerstsfeer en de frisse lucht, probeerde zoveel mogelijk mijn mondkapje op te houden, maar zwichtte toch voor een bezoek aan een restaurant. Overmoedig door hoe goed ik me voelde en met alle energie die ik had, hield ik me niet helemaal aan de zelf geschreven - en beproefde - regels. Bij terugkomst in Kaapstad leefde ik drie dagen lang in de hoop dat ik het zonder kleerscheuren had overleefd. Ik maakte zelfs nog fietstochten die dagen. Maar de vierde dag viel het doek en kroop een virus mijn longen in. Dit keer wachtte ik niet op de longontsteking maar sloeg preventief toe met antibiotica. Dat werkte - min of meer - maar al met al duurde het een hele tijd tot ik ongeveer op het niveau van voor Kerstmis was. Een goede les: ik ben nog niet onkwetsbaar, ik moet nog steeds goed oppassen en één klein verkoudheidje kan mij zomaar flink nekken.

En toen werd het pas echt spannend: Eind januari stond Tess op het punt van bevallen. Lydia stond al even standby en sprong, toen de weeën zich leken aan te dienen, snel in het vliegtuig en was net op tijd in Londen om bij de geboorte en de opvang van Naya te assisteren.

En daar was opeens onze kleine Gabi!! Gabriel Louis, ons derde kleinkind en de zoon van Tess en Danilo. Een blakend, superrelaxt mannetje toegevoegd aan onze familie.

Intussen woedden stormen in dit kleine gezinnetje. Papa Danilo is professioneel voetballer en stond op het punt om zijn club Glasgow Rangers te verlaten. De transferwindow, de tijd waarin hierover door de clubs onderhandeld mag worden, viel precies rond de geboorte van Gabi. Dus vond er een touwtrekwedstrijd plaats tussen twee zaakwaarnemers en drie clubs over de toekomst van Gabi's Papa. En die van het hele gezin. Want er moest verhuisd worden. Maar waarheen? Dit hele proces gaf een boel zorgen en onrust.

De uitkomst is dat Danilo verkast naar NEC Nijmegen, in ieder geval voor een half jaar. Intussen verhuist het gezin tijdelijk naar ons huis in Amsterdam. Lydia heeft samen met Tess alle spullen ingepakt in Glasgow en ze zijn inmiddels met de twee kleintjes aangeland in Amsterdam.

Dinsdag voegt Lydia zich weer bij mij, waar ik me erg op verheug! En dan komt Tess hopelijk met de kinderen in maart nog hier langs, zodat ik dan mijn kleinzoon kan ontmoeten.

Naast al deze familiezaken zijn er ook nog zaken-zaken die me bezig houden.

Onze sauzenstartup Backyardfarms is inmiddels uitgegroeid tot een heel bedrijf. Het afgelopen half jaar hebben we nogal wat uitdagingen gehad qua logistiek en sales, die hoofdzakelijk werden veroorzaakt door het tussenvoegen van een nieuwe distributeur (meer voorraad op meer plekken) en het introduceren van een paar nieuwe producten, die niet direct zo hard liepen als onze klanten (supermarkten) verwacht hadden. Daarnaast lieten die supermarkten nog wat steken vallen die ons de ene maand noopten tot overwerk en de andere maand nagenoeg stil deden vallen.

Aan verdere groei - meer producten en nieuwe markten - en aan het opschalen van de farming-activiteiten - het laten kweken van pepers door vrouwen - kwamen we door al deze zaken niet voldoende toe. Dus probeer ik nu de operationele activiteiten te scheiden van de new-business-development en de agrarische bezigheden. Daarvoor heb ik nog wel een paar goede mensen nodig. Er liggen voldoende kansen - nieuwe producten en partnerships- om de omzet nog een paar keer te verdubbelen, mits we daar voldoende aandacht aan kunnen geven. Dus de moeite waard om achteraan te zitten. Opdat we uiteindelijk meer mensen aan het werk kunnen houden. Betaald werk is het allerschaarste goed in dit land.

En dan nog een pijl op mijn boog. Vorig jaar ben ik met mijn neef Frits (oa School of Life) een bijzonder project gestart: The Initiative. We bouwen aan een leadership-programma in Zuid-Afrika voor ambitieus talent van alle achtergronden. Veel jongeren hier kijken naar het buitenland voor een 'gouden toekomst' in Euro’s of Ponden, waardoor er veel talent verloren gaat terwijl er lokaal juist zoveel te doen is.

Wij willen een generatie ondersteunen die écht gelooft in de toekomst van hun eigen land; (toekomstige) leiders in de politiek, het onderwijs en het bedrijfsleven die kiezen voor integere groei in plaats van zelfverrijking. Dit land heeft zoveel rijkdommen en biedt zoveel kansen. De sleutel naar een bredere welvaart ligt in het stimuleren van ondernemerschap en het terugdringen van corruptie.

Deze maand hebben we ons eerste event: een vierdaagse workshop, off the grid, in de bergen van van de Karoo. Het doel is dat de deelnemers uiteindelijk zelf de regie overnemen en volgende edities gaan organiseren. Zo ontstaat er - hopen wij - een krachtige, autonome communitym uiteindelijk zonder inmenging van witte buitenlanders zoals ik.

Lees meer op onze site: www.theinitiative.co.za

En dan is er ook nog de verbouwing in Italie aan te sturen. Gelukkig is gebleken dat Italianen het best presteren als je ze niet achter de broek zit. Ondanks minimale communicatie en tegenvallende weersomstandigheden is er toch al flink wat werk verzet.

Al met al zijn het niet echt zeroïstische tijden... Ik moet echt mijn balans in de gaten houden. Elke dag een middagslaapje en op tijd naar bed. Dat helpt.

Nu ik dit schrijf ben ik even ontsnapt aan de stad. 

Ik zit een paar dagen in een prachtig huis in Elandsbaai, pal aan het strand. De golven rollen, de wind waait, mijn hond scharrelt lekker rond. Een paar uur buiten Kaapstad. Even weg, even het hoofd leeg, even lekker schrijven!