Ziektewinst

‘Je hebt de dood in de ogen gekeken. Wat heb je daarvan geleerd? Is alles nu anders?’

Een vraag die me vaak gesteld wordt. Ik heb het altijd moeilijk gevonden er een eerlijk antwoord op te geven. De verwachting die in de lucht hangt is dat alles radicaal anders is geworden, dat ik toegang heb gekregen tot onsterfelijke wijsheden. Hoe kun je daar dan naar bevrediging op antwoorden?

Ben ik door deze ervaring een beter mens geworden? Spring ik elke dag dolenthousiast uit mijn bed, uit blijdschap dat ik er nog ben? Heb ik opeens alleen nog maar oog voor de Grote Belangrijke dingen in mijn leven?

Helaas voelt dat niet zo. Het leven is nog steeds het leven. Met zonnige dagen en soms een druilerige periode. En kleine probleempjes kunnen nog net zo irritant zijn als vroeger.

Maar ik heb wel iets anders ontdekt. Ik merk dat ik veel meer van mezelf houd. En met veel meer liefde kijk naar mijn leven: al die mooie dingen die ik mag meemaken en die ik heb meegemaakt, die prachtige mensen om me heen, dat mooie, fantastische, glanzende leven van mij!

Dit gevoel kon ik niet altijd opbrengen. Ik was altijd meer bezig met wat er nog bereikt moest worden. En als ik in die tijd terugkeek, was het met een zeer kritische blik op mezelf. Mijn ik van meer dan zes maanden geleden snapte er immers niks van. Dat was een prutser die alles nog verkeerd deed. En hoe verder ik terugkeek hoe minder liefde ik voor mezelf kon opbrengen.

Dat veranderde in één keer toen ik me realiseerde dat het leven waarschijnlijk afgelopen was. Ik besloot dat feit te accepteren en om dat te kunnen doen, 'dwong' ik mezelf om mijn ogen te openen voor dat fantastische leven dat ik geleid had.

Wat een mooie jeugd heb ik gehad, spelend op straat, klimmend in bomen, met liefhebbende ouders, een beschermd leven in een dorp, vriendelijke middelbare school, studeren in Delft, talloze vrienden, mijn eerste eigen bedrijf, vele avonturen, twee lieve dochters, later aangevuld met vier bonuskinderen, het gouden leven met Lydia, leven op een zeilschip. Nog meer bedrijven, de heerlijke jaren met Henq...

Ik kon opeens van mezelf houden. Wat was ik een fijn, gek, eigenzinnig, leuk mens!

Die liefde voor mezelf heb ik meegenomen. En die zorgt ervoor dat ik nu ook nog elke dag mooi kan vinden. Het kan tenslotte morgen afgelopen zijn.

Dus voeg ik deze mooie dag met liefde toe aan mijn goudgerande plakboek.

Het gaat niet altijd vanzelf. Er zijn altijd periodes waarin ik fouten gemaakt heb. Kansen gemist of op zielen getrapt. Het vergt extra moeite - en soms durf - om ook in die tijden mezelf te omarmen. Vaak helpt het om terug te gaan in het waarom en daar een hulpeloze, twijfelende of gekwetste ziel te vinden.

Ook het huidige leven brengt episodes met zelfverwijt. Van jezelf blijven houden is een constante oefening in vergiffenis. 

Het is niet makkelijk, maar de beloning is groot. Hoe heerlijk is het om de held van je eigen verhaal te kunnen zijn!