De Droom en de Karoo

Het begon met een droom die bijna te groot voelde om aan te raken. Een visioen van jonge Zuid-Afrikanen, verzameld op de uitgestrekte vlaktes van de Karoo, een gigantisch, woestijnachtig gebied in het hart van Zuid-Afrika. Leiders van de toekomst, afkomstig uit alle hoeken van de samenleving, die de grenzen van kleur en achtergrond zouden overstijgen om elkaar werkelijk te zien.

Dat was de inzet van The Initiative. Eerder schreef ik al over de totstandkoming van dit plan.

En daar stonden we dan, in the middle of nowhere, omringd door bergen en stilte. Samen met mijn neef Frits, die met zijn ervaring bij de School of Life het programma trok, en Nicci Cloete, die met haar open hart, yoga en breathwork een extra laag van diepgang toevoegde. Lydia en ik namen de rol aan die ons natuurlijk afging: een soort ‘papa en mama’ voor een groep die dat soms harder nodig had dan ze wilden toegeven.

Het programma was simpel in zijn opzet, maar confronterend in de uitvoering. We lieten de deelnemers terugkijken naar waar ze vandaan kwamen. Vervolgens visualiseerden ze waar ze naartoe wilden en tenslotte coachten we ze bij het maken van concrete plannen.

Stepping stones, de eerste stapjes richting hun ambitie. De meesten van deze jongeren, vaak opgegroeid in townships of disfunctionele gezinnen, ervoeren het programma, het durven dromen en het samenzijn met gelijkgestemden, als 'life-changing'.

Maar terwijl ik hun verhalen absorbeerde – verhalen die getuigden van onvoorstelbare veerkracht – voelde ik ook het gewicht op mijn eigen schouders. Het is een dunne lijn. Je wilt inspireren tot zelfredzaamheid, maar je voelt de vragende blikken: "Hoe gaan jullie ons verder helpen?"

Daarbij speelt ook de financiële kant een rol. Hoewel we besloten hadden deze eerste versie op basis van kostprijs aan te bieden, bleek ook dat voor de meesten te hoog gegrepen. Uiteindelijk hebben we bijna iedereen moeten subsidiëren, hetgeen een wat ongemakkelijke dynamiek opleverde. Het schept verwachtingen die schuren met de bedoeling van het project.

Toen het programma voorbij was, leefde ik twee dagen in een roes van euforie. Het werkte! Er gebeurde iets magisch! Maar de terugreis naar Kaapstad was een harde landing. Terwijl het landschap aan me voorbij trok, zag ik in mijn geestesoog de enorme berg werk die nodig is om hier verder vervolg aan te geven, om dit tot een beweging te smeden.

En daar, in die auto, kwam het besef: ik heb de energie niet meer om dit op eigen houtje nog een keer te doen. Niet op deze manier. Ik heb mezelf volledig gegeven, organisatorisch en financieel, maar de grens is bereikt.

Was het al die moeite waard? Absoluut. De vonk is overgesprongen. Maar of The Initiative een volgende editie krijgt, kan niet alleen van mij afhangen. Het hangt af van de kracht van de groep en de mensen om ons heen. De droom is werkelijkheid geworden; of het een blijvende beweging wordt: de tijd zal het leren.

Voor nu kijk ik terug op die dagen in de Karoo met een mengeling van bewondering voor die negen jonge leiders en een diep besef van mijn eigen grenzen.

Soms is de mooiste les van een leiderschapsprogramma niet voor de deelnemers, maar voor de organisator zelf.