Durven te praten

Ik hoop dingen meer bespreekbaar te maken. Alles. Ziek zijn, durven zeggen dat je kanker hebt, durven te praten over de dood, durven te zeggen dat je niet meer werkt, dat je niet meer kúnt werken. Durven te praten over intimiteit, over seks en over poep. Dat maakt het allemaal draaglijker, het leven mooier en de verdieping dieper.

In mijn boek heb ik getracht dit zo veel mogelijk te doen. De rauwe werkelijkheid blootleggen, ontdaan van het sluier van onberispelijkheid. Ik merk dat dit leidt tot herkenning bij mijn lezers, het biedt raakpunten voor mooie gesprekken. Maar bovenal biedt het benoemen van de werkelijkheid een ontsnapping uit eenzaamheid.

Ik ben tijdens en na mijn ziekte veel lotgenoten tegengekomen die niet van nature geneigd waren om hun leed te delen met anderen. Uit schroom om anderen lastig te vallen, uit schaamte of soms uit angst hun baan te verliezen of uitgerangeerd te worden.

Begrijpelijke redenen om je niet te uiten. Maar ik zie ook steeds hoe dit in de weg staat van de eigen omgang met de ziekte en de acceptatie van jezelf.

Het is eenzaam om in je eentje kanker te hebben. Eenzaam te liggen peinzen over je naderende einde. Jezelf te verstoppen. De straat te mijden uit schaamte omdat je chemo-benen je laten strompelen. Je kale kop te verbergen onder een muts of een pruik, opdat niemand ziet hoe zielig je bent.

Opdat niemand je ziet.

Ik pleit ervoor het radicaal anders te doen: laat zien wat er met je aan de hand is. Omarm je ziekte! Draag haar met trots! Ze is misschien niet je beste vriend, maar wel onlosmakelijk met jou verbonden. Een deel van je identiteit, in ieder geval op dit moment. Je bent een strijder, midden in het slagveld. Je bent een held!

Het schrijven van mijn blog heeft mij zoveel gebracht. Door openheid te geven over hoe het met me ging en hoe ik dacht over leven, dood en ziekte, voelden mensen zich vrij om me aan te spreken.

Want heb jij dat ook? Als ik iemand tegenkom van wie ik weet dat zij of hij ziek is, voel ik een weerstand om hem of haar te benaderen. Misschien stel ik de verkeerde vraag, misschien heb ik de laatste berichtgeving gemist. En wíl diegene wel aangesproken worden? Dus heb ik de neiging om maar even geen contact te maken.

Tenzij de zieke communiceert over zijn of haar ziekte en zo de weg naar contact opent. 

Door mijn schrijven kon ik met iedereen direct de diepte in. Of het nu ging over de praktische zaken rond mijn behandeling, of over mijn vooruitzicht om dood te gaan, alles was bespreekbaar en werd ook daadwerkelijk besproken.

Was ik eenzaam tijdens mijn ziekte? Integendeel, ik voelde me gedragen door velen. Als liggend in een warm bad van aandacht en oprechte betrokkenheid.

Ik besloot ook om mijn kale kop te eren. Kaal is Koel! Nog altijd prijkt mijn kale hoofd als profielfoto op diverse accounts. Uitdagend kijk ik vanonder mijn gladde schedel de wereld in: hier ben ik. Dit ben IK. Mijn hoofd als een eremedaille voor overwonnen leed.

Ook dit nieuwe blog is een platform voor open communicatie. Aarzel niet om ook jouw leed of jouw overpeinzingen met mij of met andere lezers te delen.

Durf te praten!