Eet jezelf op

We hebben drukke weken gehad, hier op Montecanino. Deels had dat te maken met mijn zestigste verjaardag, deels was het een gevolg van het feit dat het huis nu - min of meer - klaar is en dus gebruikt kan en moet worden voor gasten. 

Zo hadden we een gezellige borrel voor al onze buren, een waanzinnige feestweek met kinderen en aanhang, kleinkinderen en onze broers en zus, totaal 25 man; een geweldig weekend met elf van mijn beste Eindhovense vrienden; en tenslotte onze Duitse buren uit Zuid-Afrika met wie (aangevuld met wat gezellige locals) we uiteindelijk op 3 oktober daadwerkelijk mijn verjaardag hebben gevierd. En dat allemaal in drie weken tijd.

Nu is iedereen de deur uit. Lydia en ik zijn weer even met z'n tweeën. We puffen uit. Voor Lydia was deze zomer niet makkelijk: het gaat slecht met haar moeder en tussen de bedrijven door ging zij veel op en neer naar Amsterdam.

Voor mij ging het ook niet vanzelf. Hoewel ik hersteld leek van de longontsteking eerder dit jaar, bleef ik steeds kwakkelen. Periodes van ziek voelen en beperkte energie dienden zich steeds weer aan, afgewisseld met momenten dat ik me echt weer goed voelde. Vlak voordat de hele familie binnenviel, liep ik te zweten en te rillen. Ik vroeg me af of ik het wel aankon allemaal. Gelukkig sleurde de adrenaline - en wat alcohol - me met vlag en wimpel door deze dagen. Wat was het leuk! Maar nog was het laatste kind niet vertrokken of een verschrikkelijke verkoudheid sloeg toe. En slechts drie dagen later zouden mijn Eindhovense vrienden arriveren. Ik besloot om preventief antibiotica te nemen, om te voorkomen dat uit de verkoudheid weer de gebruikelijke ontsteking zou ontstaan. Met de vrienden heb ik zo rustig mogelijk aan gedaan, maar ik was wel gastheer en Lydia was in Amsterdam, dus in m’n bed liggen was ook geen optie.

Hoe dan ook, ik denk dat ik verdere escalatie van ziekte heb kunnen afwenden. Maar gesloopt ben ik wel.

Het maakte me in eerste instantie depressief. Wat is dit voor leven, waarin ik steeds gestraft word voor de leuke dingen? Ik kan geen sociale activiteit ondernemen zonder ziek te worden. Ik kan me ruim de helft van het jaar niet in mijn vaderland vertonen zonder mondkapjes. Ik kan daar vervolgens alleen afspreken met mensen mits we elkaar treffen op verwarmde buitenterrassen of tijdens een stads- of parkwandeling.

En het is niet alleen besmetting, ook overmatige inspanningen kunnen tot ziekte leiden. Toch te veel gefietst of gewandeld gisteren?

Het is een gevecht tegen onzichtbare vijanden met onduidelijke grenzen. Ik kan er gek van worden. En intussen leef ik in de angst dat ik dit gevecht een beperkt aantal keren kan leveren. Dat de antibiotica op een dag niet meer gaan werken. Alsof ik een strippenkaart heb met een eindig aantal strippen, die de lengte van mijn leven bepaalt. Het maakt me depressief.

Maar aan de andere kant: ik maak uiteindelijk toch een boel mee. Misschien zijn die mooie herinneringen de straf wel waard. 

En het leven IS eindig. Dat heb ik al aan den lijve ondervonden. Of in ieder geval daar ben ik me terdege bewust van geworden. Dus hoe erg is het als mijn strippenkaart weer een stukje korter wordt? Kan het leven niet beter gevuld zijn met leuke dingen? 

Ik zou me ook hier op mijn heuvel kunnen terugtrekken, als een kluizenaar. Besmettingen vermijden, een eenzaam bestaan leiden en zo het leven rekken. Maar is dat leuk? Geeft dat voldoening?

Misschien is het geheim van het leven dat je jezelf opsoupeert. Hapje voor hapje eet je jezelf op, tot er niets meer over is. Zoals mensen spreekwoordelijk hun huis opeten, zo eet ik mezelf op.

Blijft de vraag of ik kan leven met al die dagen dat ik me ziek voel. Maar heb ik een keuze? Ik ben wie ik ben. Ik trek gasten aan en ik organiseer feestjes. Dus ik heb er maar mee te doen.

Ik eet mezelf op. Met voldoende peper en zout, het moet wel lekker smaken.