Het natte kantoor

Op de foto hierboven zie je mijn nieuwe kantoor.

Mijn hele leven gedij ik al bij warm water om me heen. Ik kan uren in bad liggen, tot mijn huid verrimpeld van de botten dreigt te glijden. Mijn behoefte aan een badkuip is dusdanig groot geweest, dat ik er altijd wel eentje wist te maken waar er geen was: een plastic zitbad gepropt in de douche van mijn studentenhuis, een opblaasbad voor in het ziekenhuis, op verschillende plekken een opblaasbare jacuzzi en houtgestookte hottubs in Eindhoven en Zuid-Afrika, waar ik vele uren in heb doorgebracht.

De fall-out van mijn ziekte maakte de behoefte aan warm water nog groter. Mijn lichaam kan slecht tegen kou, het lijkt alsof de opstandelingen dan extra actief worden. Van temperaturen onder de twintig graden ga ik me na verloop van tijd slecht voelen. Alles gaat pijn doen en dan is dat warme water op meer manieren een welkome oplossing.

Hier op onze heuvel in Italië kan het 's ochtends en 's avonds flink fris zijn. En met een huis zonder verwarming wist ik al snel dat er iets met warm water moest komen.

En zo bestelde ik voor het eerst van mijn leven een echte Jacuzzi! Ik heb een hekel aan bubbels, ze koelen het water af en verstoren de rust, dus het moest er een zijn die alleen pompt en verwarmt.

Nu staat hij er! Een blinkende kuip met plek voor het hele gezin. Ik zit er minstens twee keer  per dag in. Soms vergezeld van Lydia, maar meestal alleen. Ik lees op mijn kindle, beantwoord berichten op mijn telefoon. Ook schrijf ik teksten. Zoals nu, dit stukje. Maar dat moet dan met twee duimen, en met de handen krampachtig boven water.

Het wordt tijd voor een drijvend toetsenbord. Dan kan ik de hele dag nat kantoor houden.