Worstelen

Worstelen

Alle lessen van de afgelopen jaren ten spijt, blijf ik worstelen met mijn eigen drang tot productiviteit. Mijn hoofd spuwt nog altijd plannen uit die het vervolgens in (te) grote mate tot uitvoer wil brengen. Nog los van het feit dat ik dagelijks al word geconfronteerd met de administratieve gevolgen van al die plannetjes die ik de afgelopen zestig jaar in gang heb gezet.

Dit alles staat mijn verlangen naar een regelmatig bestaan in de weg.

Ik verlang ernaar om met een opgeruimd hoofd op te staan, en na een ochtendwandelingetje en een goed ontbijt achter mijn laptop te zitten, wat teksten te produceren en dan na een lekkere lunch mijn middagdutje te doen. De avonden zijn voor Lydia en mij: samen de zon onder zien gaan, samen eten, soms uit, soms thuis. Afsluiten met een netflixje, of vroeg naar bed. Een rustig bestaan!

Maar de werkelijkheid is anders. Zodra mijn hoofd 's ochtends maar een beetje wakker wordt, vult het zich met gedachten. Soms is dat een mooi idee over een blogtekst, maar mocht dat al het geval zijn dan wordt dat idee spoedig overspoeld door langsvliegende Praktische Zaken en Nieuwe Plannen. Als je in een paar landen tegelijk leeft, met daaraan verbonden bedrijven, verplichtingen, boten en bouwprojecten, daarnaast zes kinderen, een oneindige hoeveelheid liefhebberijen en een hoofd dat elke tien seconden wat nieuws verzint, is het lastig om tot een rustige structuur te komen.

Er is altijd wel wat dat mij mijn laptop doet openklappen. Mijn laptop! Dat instrument dat bedoeld zou moeten zijn voor het produceren van teksten! Maar dat dan toch weer wordt ingezet voor communicatie, spreadsheets, betalingen, belastingen, jaarrekeningen, etc. Of random ideeën die zich té makkelijk laten uitvoeren, zoals het doorgronden van fractals met hulp van mijn vriend Manus of het het bouwen van een tool om mijn Italiaans te verbeteren met vriend Claude.

Het komt erop neer dat ik die laptop openklap, tot een uur of drie van alles zit te doen, tot mijn energie tot onder het nulpunt is gedaald en ik het scherm zo hard dichtsla dat de vingers van mijn linkerhand tintelend de les geleerd krijgen.

En dan heb ik nog geen woord geschreven.

Als aspirant Zeroïst heb ik mezelf getracht te leren om te accepteren wat er (niet) gebeurt. Niet boos worden op jezelf voor niet gedaan werk. Niets doen is ook mooi!

Maar in de praktijk vind ik het lastig. Ik ben allang geen niets-doener meer. Ik ben een schrijver, een bouwer, een levensgenieter!

En er is werk nodig om deze dingen in gang te houden. Zelfs dat levensgenieten. Nu ik weet dat ik (nogal) sterfelijk ben, overvalt mij een zekere haast om het leven naar binnen te schrokken. Om alles te doen wat ik wil doen en om alles af te maken.

Ik lijd ook aan ambitie. Ik kan niet zomaar een rustig voortkabbelend sauzenbedrijf hebben, nee, het moet Groeien! De verkoopcijfers van mijn boek moeten omhoog! Er moet een Engelse versie komen! Er moet weer een huis in Italië worden verbouwd, met een hele lusthof eromheen!

Hoe kom ik weer terug naar de rust van het ziekenhuis? De geordende dagen, waarin ik alleen schreef en verder niets? Ik ben bang dat dit niet gaat lukken. Maar de sleutel ligt erin dat feit te accepteren.

Toch weer Zeroïsme, vergeeflijk zijn naar mezelf. Maakt niet uit wat je doet op een dag, als die mooie zonsondergang met Lydia er maar komt.

En dat is een haalbaar doel.